Dialeugen 3, 1-3

1 De laatste 'amen' dreunt galmend na. Het lijkt uren te duren. De man beweegt niet. Het geroezemoes van stemmen komt weer langzaam op. Dan begint de stem weer te spreken:
2 'Soms let ik niet goed op. Dan zit er opeens een ander soort stem tussen. Een opgeslagen stem uit het verleden. Een dode stem. Die van mijn vader bijvoorbeeld. Of mijn moeder. Of een zware, onbekende maar toch vertrouwde stem die ineens mijn naam zegt, midden in de nacht. Om je kapot van te schrikken. Spooky stuff, stemmen horen die niet van jezelf zijn. En als u mij nu vraagt de plaatjes van mijn innerlijke dialogen en het horen van stemmen naast elkaar te leggen en de verschillen te zoeken dan zou ik zeggen: ze zijn er misschien wel niet. Maar ik lul er niet over. Ik kijk wel uit. Ik ben een handelingsbekwaam mens. Mensen die stemmen horen zijn dat niet. Belangrijk verschil op deze bol. Denk er maar eens over na. Uw eigen antwoord kan u veel over uzelf vertellen.'

3 De man bukt.
Hij zet het apparaat uit.
Het is even rustig.
De man gaat verzitten.
Dan, zonder beweging, beginnen de stemmen te praten.
Harder nu.

Met opnieuw DIE STEM erboven uit...