Dialeugen 6, 1-5

1 'Weet je wat je niet gaat helpen? Denken dat ik gek ben. Maar je kunt het niet laten, je hebt het al gedacht. Zo niet, doe het dan nu. Doe het maar. Stel jezelf maar gerust. Zeg maar tegen jezelf dat dit niet over jou gaat, dat je normaal bent. Toe maar. Het helpt. 2 Kijk je buurman in de zaal eventjes aan en lach samen eens besmuikt. Hahahahaha. Dat lucht op, als gewone mensen onder elkaar. Volg gewoon de geijkte strategie van iedereen die met zijn eigen waanzin wordt geconfronteerd. Kijk gewoon de andere kant op. Denk maar rustig dat je nog hebt wat ik blijkbaar verloren ben. Zal ik het woord maar noemen? Controle. 3 Jij hebt jezelf gelukkig in de hand. Jij kent jezelf, kan jezelf beheersen. En ik, ach, ik ben het plot blijkbaar kwijtgeraakt. Ik wordt beheerst. 4 Gelukkig maar dat er een geordend universum bestaat waarin alles past, als je maar even je best doet. Je moet het willen zien, dat is alles. God zij gedankt voor DE VERKLARING. Het doet er feitelijk niet eens toe welke, zolang die maar doet wat ie moet doen, en dat is geruststellen. Leve de verklaring. Wat zouden we zonder moeten?'

5 De man staat op.
De stemmen zwijgen.
De man loopt naar de rand van het podium.
Een lichtbundel volgt hem. Hij is duidelijker zichtbaar nu.
De man blijft staan. Zwijgend.
Er klinkt een snorrend geluid.
De man draait zich om.
Er worden dia's geprojecteerd op een scherm.
Vage dia's.
Scherpe dia's.
Dia's op zijn kop.

DE STEM begint weer te praten.