Dialeugen 7, 1-4

1 'En dan die beelden. Zonder onderbreking blijft die stroom van beelden maar lopen. Oude beelden, nieuwe beelden, zieke beelden, waandenkbeelden. Gezichten, televisie en film, foto's maar vooral herinneringen. Bevroren stukken tijd. In eindeloze plakken vastgevroren, voor het leven vastgelegd en kriskras geëxposeerd in mijn kop. En dat zonder handige naslagcatalogus in 4 kleurendruk. 2 Ik kijk 24 uur per dag, 7 dagen in de week naar dialeugens. Met het achterste van mijn ogen als projector. Een constant bombardement van kleuren, lichtflitsen en geluiden. Alles loopt ook door elkaar heen. Heeft schijnbaar wat te melden. Ik kijk er naar. Wind me op. Laat me meeslepen. Denk vooral er wat mee te moeten ook, met al die info. Verzorg er ook ondertitels bij. Uitleg. In documentairestijl. 3 Ik blijf maar monteren. Ik word er gek van. Haal hele nachten door achter mijn innerlijke montagetafel. Creëer een samenhang in waanzin die niet te begrijpen valt en die presenteer ik aan de buitenwereld als mezelf. Ik maak er een kloppend en doortimmerd verhaal van. En voor wie eigenlijk? Voor mezelf dan toch. Of toch voor die ander? Welke ander? Over wie hebben we het hier eigenlijk'?

4 Er klinkt gesnik van een vrouw op de achtergrond.
DE STEM hapert even.
Het snikken wordt luider en verstaanbaar
‘Lieg niet tegen me,’ snikt de vrouw
‘Lieg niet zo tegen me.
Je kunt toch wel gewoon de waarheid zeggen?
Zo moeilijk is dat toch niet'?

De STEM gaat door, met stemverheffing, sneller pratend nu...