Openklaringen 15, 1-7

1 Dat ik met redenen omkleed besta
komt door herhaling van bevestiging.
Ik prent mij mijn bestaan in.
Ik denk het leven nieuw.

2 Mijn daden schreeuwen om de waarden
uit (on) zinnigheden achteraf.
Ik zegen ze, bekrachtig ze,
veracht ze fel,
en hou van ze.

3 Ik kan niet zonder ze.

4 Zo keert alles in mij terug.
Als geweerde geesten in een spookhuis.

5 Mij bezwerend in bevestiging
van zeker weten
wie ik ben geweest en wat ik
daarom zijn zal.

6 Een met redenen omklede herhaling
van semi-permeabel plasma
zonder uitzondering
van naam en wederkeer.

Openklaringen 14, 1

1 Het regent nu al weken spijkers.
Geen levend wezen heeft verweer.
De weke mens wankelt getroffen.
Een ieder zijgt ter aarde neer.
In wanhoop baden wij den Hemel.
Deze kruisdood sneed ons allen zeer.
Doch de Wrake zelf bleek gebroken.
Ook Zijn Wil wist van niets dit keer.
Verscheurd liet Hij ons allen weten;
'Nooit meer komt er een messias neer.
Verlossing is zojuist gevonden.
Dood in de badkuip van de Heer.
In diepe pijn sneed zij zichzelve.
Haar bloed stort neer als spijkerweer.
Verwaarlozing heeft Haar gedreven.
Haar dood nagelt U allen neer.'
Verbijsterd smakten wij ter aarde.
Plots was er geen Genade meer.
Enkel de Duivel bood nog uitkomst.
Niets stond Hem in de weg dit keer.
Echt lang waren wij niet wankelmoedig.
Wij vereerden Hem zonder ommekeer.
Van vrije wil was hier geen sprake.
Wij moesten wel.

Het was noodweer.

Openklaringen 13, 1-7

1 In mijn netvlies
Hurkt een visser
Aan de oever
Van zijn eigen taal.

2 Ongenaakbaar
Trekt zijn wil
Kromme lijnen
Door het water.

3 Zonlicht scheert de woorden kaal.

4 Op de rivier
Draaien waterdragers
Onder de brug
Van hun gelijkenis
Door.

5 Zij zoeken een zin
Die niemand ooit had
Die niemand verloor.

6 De visser rijkt
subliminaal
naar een
Archaisch gebleekte taal

7 Zijn werk lijkt niet op wassend water
Dat van omhoog naar laag verschiet
Knoop zijn netten in uw oren
Zijn woorden zijn het water niet.